Σε ορισμένες περιπτώσεις,είναι δυνατή η απόρριψη της τεχνητής υποστήριξης της ζωής των ανθρώπων που δεν δίδουν σημεία ζωής - πρωθιερεύς Βσέβολοντ Τσάπλιν

«Όμως, αυτό που λέω δεν έχει καμία σχέση με τη λεγόμενη ευθανασία», -υπογράμισε, προσθέτοντας ότι είναι αντίθετος στη διάκριση της ευθανασίας σε παθητική και ενεργητκή, και θεωρεί ότι στην ουσία η ευθανασία είναι «ενεργή ευθανασία», (την επιτάχυνση του θανάτου του ασθενούς μετά από αίτησή του, είτε μετά από αίτηση των συγγενών του - Σύνταξη).

Μ’αυτά τα λόγια, ο ιερέας σχολίασε μια υπόθεση στην Ιταλία, όπου πριν λίγες μέρες από τις μηχανές υποστήριξης της ζωής αποσυνδέθηκε η 38 χρονη Ελουάνα Ενγκλάρο, που ήταν σε κώμα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 17 ετών. Σύμφωνα με τους γιατρούς, η κατάσταση της ασθενούς ήταν ανεπανόρθωτη. Επιπλέον, ο πατέρας της Ε. Ενγκλάρο, πέρυσι, κέρδισε την δικαστική αγωγή και απέκτησε το δικαίωμα για την απενεργοποίηση της κόρης του από τα μηχανήματα υποστήριξης της ζωής.

Ο Πατέρας Βσέβολοντ είπε ότι «η χριστιανική κοσμοαντίληψη πάντα μάθαινε τους ανθρώπους να μην πλησιάζουν το θάνατο, αλλά και να μη διατηρούν με όλες τις δυνάμεις τον άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο όταν σίγουρα διέρχεται στον άλλο».

«Ο χριστιανός θυμάται ότι η πιο σημαντική, πραγματική, ζωή για τον άνθρωπο αρχίζει έξω απ’ αυτό τον κόσμο, όταν ο άνθρωπος φτάσει άξια στο τέλος της προσωρινής ζωής: με την μετάνοια, την προσευχή, με την προθυμία για τη συνάντηση με τον Θεό– η τεχνητή διατήρηση της ζωής του σώματός του, όταν από καιρο δεν δίδει σημεία λογικής ζωής , δεν είναι αποδεκτή. Αυτό δεν είναι στη χριστιανική παράδοση, και οι πρόγονοί μας δεν έκαναν έτσι», - δήλωσε ο ιερέας.

Μιλώντας επίσης για την ευθανασία, υπενθύμισε, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία «απερίφραστα την κατέκρινε ως αμαρτία, στην οποία συνδέεται η δολοφονία με την αυτοκτονία». «Όταν ένας άνθρωπος που δεν έδωσε τη ζωη στον εαυτό του, αρνείται αυτό το δώρο προκαλεί τον Θεό», - είπε ο συνομιλητής του Πρακτορείου.

Σύμφωνα μ’αυτόν, «όταν ένα άτομο βοηθά άλλο να αυτοκτονήσει είναι αντίθετο προς την όλη την ηθική φύση, και δεν είναι τυχαίο, ακόμη και οι άθεοινα συζητούν πολύ εντατικά αυτό το θέμα».

«Η νομιμοποίηση της λεγόμενης ευθανασίας είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη στις χώρες όπου υπάρχουν ιατρικές καταχρήσεις, λανθασμένες διαγνώσεις», - πιστεύει ο πατέρας Βσέβολοντ.

Βαρύτερο απ’ όλα, παραδέχτηκε, είναι να παρακολουθείς την κατάσταση στην οποία «οι συγγενείς και οι γιατροί παρακινούν τον άνθρωπο να σκέφτεται την αυτοκτονία, και μερικές φορές σ’αυτη την σκέψη ωθεί τον εαυτό του ίδιος ο άνθρωπος:γιατί άραγε να βασανίζω τους άλλους, να ξοδέψουν τα χρήματα και τα φάρμακα για τον βαριά άρρωστο , δεν είναι καλύτερο να λυθούν όλα τα προβλήματα μονομιάς».

«Αυτές οι σκέψεις δεν είναι μακριά από το ψευδοπολιτισμό της « ευθανασίας», από την επιβολή της, δηλαδή, από την μια κατάσταση όπου θα αναγκάσουν τους ανθρώπους εκόντες άκοντες να ξεκαθαρίζουν τους λογαριασμούς με τη ζωή τους,αν θα φανούν άχρηστοι στην πράξη. Γνωρίζουμε τέτοια παραδείγματα στον ειδωλολατρικό κόσμο. Μήπως η ανθρωπότητα θέλει να επιστρέψει σ’ αυτή την πρακτική;- ρώτησε ο ιερέας.