Функционирует при финансовой поддержке Федерального агентства по печати и массовым коммуникациям
Χρυσό απόθεμα

Проповеди

Τα Χριστούγεννα

«Μια αγάπη που δεν φείδεται του εαυτού της, που δίνεται στα χέρια των ανθρώπων, είναι τελικά το μόνο που μπορεί να προκαλέσει σε μια απολιθωμένη καρδιά, μια σκληρυμένη ψυχή και μια προσωπικότητα γεμάτη με αμαρτίες, την τελευταία δυνατή σπίθα φωτός. Αν δεν είμαστε ικανοί να ανταποκριθούμε στην αγάπη, που δεν φείδεται του εαυτού της και συμφωνεί να πληγωθεί, που δίνεται στα χέρια μας, σημαίνει, ότι δεν είμαστε ικανοί να ανταποκριθούμε γενικά σε τίποτα.» - από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για τα Χριστούγεννα Διαβάστε περισσότερα
„Πρέπει να βυθιστούμε στη θλίψη της απώλειας και να σταθούμε τότε μπροστά στο Θεό, πρόθυμοι να ακούσουμε τον λόγο Του. Να μην κλαίεις για το χαμένο! Να αναμένεις ένα θαύμα! Και όταν πραγματικά τα χάσουμε όλα εκτός από την πίστη μας στο Θεό, αν είμαστε πρόθυμοι να Του προσφέρουμε τα πάντα: και τον εαυτό μας, και τον πόνο μας, τότε θα μας αναστήσει στη ζωή.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την ανάσταση του γιου της χήρας από τη Ναΐν

„Τώρα είμαστε οι δικοί Του. Τώρα μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του Χριστού. Όχι μόνο για τη νίκη Του, μα και γι΄αυτό, ότι μπροστά μας είναι ανοιχτή μια καινούργια γνώση του Θεού, μια καινούργια κατανόηση του ανθρώπου και ενας τόσο μεγαλοπρεπής και θαυμάσιος προορισμός του ανθρώπου, τον οποίο δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί προ του Χριστού: να γίνουμε υιοί και κόρες του Θεού, να συμμετέχουμε στα πάντα όσα ανήκουν στο Χριστό: την αιώνια θεϊκή δόξα.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την Ανάληψη του Κυρίου

„Όλα αυτά δεν αφορούν μόνο το σωματικό θάνατο. Αν, τέλος πάντων, πιστεύαμε στη ζωή, τότε δεν θα πιστεύαμε, ότι, όταν πεθαίνει κάποιος δικός μας ή κοντινός μας άνθρωπος, αυτό είναι το τέλος. Η σχέση μας, η ζωή μας με αυτόν συνεχίζεται. Για να τον φανταζόμαστε ζωντανό, δεν χρειάζεται να μιλάμε για „χτές“ ή „τότε, στο παρελθόν“, δεν χρειάζεται να βλέπουμε πίσω. Εδώ και τώρα πρέπει να ζούμε μαζί του, σαν να είναι ζωντανός, γιατί είναι πραγματικά ζωντανός. Πρέπει να προσδοκούμε περισσότερο και όχι λιγότερο. …“ – από μια ομιλία του Μητροπλίτη Αντώνιου Σούσοζ (Μπλούμ) για την ανάσταση της θυγατέρας του Ιαείρου

„Ο Κύριος … δεν μας γλυτώνει από τους πόνους στη γη, σ΄αυτή τη ζωή, στην οποία εναλλάσονται χαρά και πόνος, για να βρεί η ίδια μας η καρδιά εκείνο το βάθος, για να κάψει μέσα μας όλα όσα δεν είναι αγάπη, πιστή αγάπη, ελεύθερη από αμφιβολίες, ώστε να μην απομείνει τίποτα στη ψυχή και στη ζωή μας εκτός από αγάπη. Και σε μας λέει ο Χριστός: Να μην κλαίτε! Δεν απαιτεί από μας να ξεχάσουμε τον πόνο μας, άλλα θέλει να μπορέσουμε να κατανικήσουμε τα όριά μας, τα όρια του χρόνου, και τον πόνο μας, για να γίνουμε γνήσιοι και αληθινοί άνθρωποι, οι οποίοι ξέρουν να ζουν εξίσου με αγάπη για τους πεθαμένους και για τους ζωντανούς …“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντώνιο Σούροζ (Μπλούμ) για την ανάσταση του γιού της χήρας στη Ναϊν

„O Χριστός έρχεται προς τα νερά του Ιορδάνη. ...  Σ΄αυτά τα νερά έρχονταν άνθρωποι, οι οποίοι, αφού είχαν ακούσει το κήρυγμα του Ιωάννη του Προδρόμου,  μετάνοιωσαν και μπήκαν μέσα τα νερά για να ξεπλύνουν τις αμαρτίες από πάνω τους. Τί βαριά ήταν εκείνα τα νερά από τις άπειρες αμαρτίες των ανθρώπων!  ... Και σ΄εκείνα τα νερά ήρθε ο Χριστός στην αρχή του δημόσιου κηρύγματός του και του δρόμου Του – βήμα προς βήμα – προς στο σταυρό, στο Γολγοθά, για να βουτήξει σ΄αυτά! Βυθίστηκε σ΄αυτά τα νερά, τα οποία έφερναν μέσα τους όλο το βάρος της ανθρώπινης αμαρτίας, Εκείνος, που ήταν αναμάρτητος.“ από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντώνιου Σούροζ (Μπλούμ) για τη βάπτιση του Χριστού

„Η ψυχή μας είναι άρρωστη, η ζωή μας μαραίνεται. Μιλάω για την αιώνια ζωή, όχι πια για τη ζωή του σώματός μας. Κάτι πεθαίνει μέσα μας και πρέπει να μαθαίνουμε από τη Χαναναία και από τον Βαρτιμαίο να φωνάζουμε από το βάθος της ψυχής μας, από το βάθος της απόγνωσής μας, από το βάθος της απελπισμένης καρδιάς μας, από το βάθος της αδιέξοδου πόνου, από το βάθος της αμαρτίας, από το βάθος όλων όσα μας καταστρέφουν. Να φωνάξουμε, να κραυγάσουμε με δάκρυα: Σε πιστεύω, Κύριε, εμπιστεύομαι τη σιωπή Σου, όπως θα εμπιστευόμουν και το λόγο Σου. Και τότε, αν μόνο μπορούμε να εμπιστευτούμε εντελώς, θα ακούσουμε τον Κύριο να πεί: Μπορείς να βλέπεις! Πήγαινε στο σπίτι σου! Μην φοβάσαι τίποτα!“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντόνη Σούροζ (Μπλούμ) για τη Χαναναία και τον τύφλο Βαρτιμαίο

„Ο Χριστός δεν ήρθε για να ψάξει και αγαπήσει έντιμους, μα αμαρτωλούς. Ήρθε για να μη μπορέσει κανείς, που έχασε το σεβασμό για τον εαυτό του, να σκεφτεί ότι και ο Θεός θα μπορούσε να χάσει τον σεβασμό Του γι΄αυτόν, ότι ο Θεός δεν βλέπει σ΄αυτόν τίποτα πια που να αξίζει την αγάπη Του. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να ξέρουμε σίγουρα – όλοι εμείς, χωρίς εξαίρεση, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχασαν εντελώς την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους – ότι ο Θεός έχει εμπιστοσύνη σε μας. Μας πιστεύει, παρόλο που πέσαμε. Μας πιστεύει, όταν έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον και στον εαυτό μας. ‘Εχει τόσο πολύ εμπιστοσύνη σε μας, ώστε δεν φοβάται να γίνει ένας από μας. Ο Θεός μας πιστεύει και είναι ο φύλακας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντώνιου Σούροζ για τα Χριστούγενα.

«Και επειδή συμμετέχουμε σ΄αυτό το θαύμα του να γνωρίζουμε το Θεό μέσω της ενσάρκωσης του Χριστού, μέσω του δώρου του Αγίου Πνεύματος, μέσω της μικρής μας πίστης, μέσω της εμπιστοσύνης στο Θεό, της λαχτάρας για το Θεό, σήμερα μπορούμε να χαρούμε. Μπορούμε να αλαλάξουμε για το γεγονός, ότι ο Θεός με την αγάπη Του, με την ευσπλαχνία Του, με τη τρυφερότητά Του μας αποκαλύπτεται, μας δίνει την δυνατότητα να Τον γνωρίσουμε: όχι μόνο με το νού, αλλά να Τον γνωρίσουμε μέχρι το βάθος της ψυχής μας, για να ξέρουμε Ποιός είναι ο Θεός» - από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για τη Κυριακή της Θρθοδοξίας

„Ας διδαχτούμε από αυτή την γυναίκα! Γιατί κι εμείς στρεφόμαστε προς όλες  τις κατευθύνσεις, για να πάρουμε τροφή τούτου του κόσμου, για να χορτάσουμε, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να χορτάσουμε από τίποτα, γιατί ο άνθρωπος είναι πιο βαθύς από τον υλιστικό κόσμο, είναι αρκετά φαρδύς για την ψυχολογία. Μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει αυτό το πλάτος και βάθος. Αν μόνο μπορούσαμε να το καταλάβουμε, θα βισκόμασταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση με τη γυναίκα. Δεν χρειάζεται, όμως, να συναντήσουμε τον Χριστό σ΄ένα πηγάδι. Επειδή το πηγάδι είναι το Ευαγγέλιο, μια πηγή από όπου κυλάει το νερό της ζωής.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για την Κυριακή της Σαμαρείτιδος

„Αν μόνο μπορούσαμε να το θυμηθούμε, αν μόνο μπορούσαμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο και να βλέπουμε τα θαυμάσια βάθη του ανθρώπου, να κοιτάζουμε γύρω μας και να βλέπουμε, ότι η δημιουργία είναι κλητή για τη δόξα του Θεόυ, θα χτίζαμε τον κόσμο και τις ανθρώπινες σχέσεις μας αλλιώς, θα φερόμασταν αλλιώς στην ύλη του κόσμου και η ζωή μας θα γινότανε ευσέβεια και σεβασμός.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την Κυριακή των Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου

Η Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως – Η Κυριακή των αγίων πατέρων (Μτ. 1,1-1,25)„Ανάμεσα στα ονόματα, τα οποία ακούσαμε σήμερα – μερικά από αυτά τα τιμούμε ως άγια - υπάρχουν ονόματα, που η Παλαιά Διαθήκη μιλάει για τις αμαρτίες τους. Όλα αυτά τα ονόματα ανήκουν, όμως, σε ανθρώπους, οι οποίοι βρήκαν το δρόμο τους μέσα από αμαρτίες, μέσα από τις ανθρώπινες αδυναμίες, μέσα από τη συσκότιση της καρδιάς, μέσα από την εξέγερση της σάρκας και μέσα από τη μανία της ιστορίας και της ζώης γύρω τους, πρός τον Θεό, ψάχνοντας  για το φώς, αναζητώντας την αλήθεια, επιθυμώντας την αγιότητα, ακόμα κι αν δεν τους  έφτασαν οι δυνάμεις για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντώνιου Σούροζ (Μπλούμ) για την Κυριακή των αγίων πατέρων

„ Εκεί, όπου καίει ο πόνος, όπου φλογίζει ο πειρασμός, εκεί, όπου ο τρόμος  του θανάτου περικλείνει τους ανθρώπους, ο Θεός είναι ανάμεσά τους. Δεν είναι ξένος και δεν τους καλεί – σαν από έξω – να κάνουν υπομονή, την οποία δεν θα έκανε ο ίδιος, δεν τους σώζει από έξω χώρις να συμμετέχει στον πόνο τους. Ο Θεός μπήκε ανάμεσά μας, συμμετέχει σε όλα, από όσα συνίσταται η μοίρα του ανθρώπου. Έχει περάσει φλογερό πειρασμό και δοκιμασίες και τους άντεξε. Μέσα στις φλογερές δοκιμασίες δίνει ελευθερία σε όλους, όσους απομένουν μαζί Του.“ –από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντώνιου Σούροζ (Μπλούμ) την Κυριακή των αγίων προπατόρων

„Το να είναι κανείς ελεύθερος σημαίνει να ανήκει στο Θεό, γιατί μόνο ο Θεός μπορεί να μας κάνει ελεύθερους. Είμαστε κρατούμενοι της αμαρτίας, της γης, του θανάτου.  Είμαστε αιχμάλωτοι της δικής μας τυφλότητας, της οκνηρίας και της αδυναμίας μας. Και λοιπόν ο Κύριος μας λέει: Σήκω! Αν ανταποκρινόμασταν σ΄αυτό το κάλεσμα του Κυρίου, τότε θα μας έδινε και τη δύναμη να στεκόμαστε και να ζούμε.“ – από μια ομιλία του Μητροπλίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για την Κυριακή των Βαϊων

„Το δεύτερο που τους είπε ο Χριστός ήταν το εξής: Όπως με έστειλε ο Πατέρας μου, σας στέλνω και Εγώ. Ο Θεός έστειλε τον Υιό Του για να μαρτυρήσει για την αλήθεια, για να γεννήσει και να διασπείρει την αγάπη. Ο Χριστός έστειλε τους μαθητές Του, για να συμφιλιώσει τον κόσμο με το Θεό, και – αν χρειαστεί – και με τίμημα τη δική τους ζωή. Το έκαναν, και τώρα είμαστε, χάρη στο κατάρθωμά τους ζωντανοί, γιατί δεν προφύλαξαν τη ζωή τους, και μπορούμε να ψάλλουμε την Ανάσταση του Χριστού και να χαρούμε με την αιώνια χαρά!“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την Κυριακή των μυροφόρων

„Υπάρχει ένος όχλος, δεν υπάρχει άνθρωπος. Σε άλλες σφαίρες της ζώης θα μπορούσαμε κάπως να συμβιβαστούμε με αυτή τη κατάσταση, ότι δεν υπάρχει αγάπη, ότι οι άνθρωποι φροντίζουν και αποσχολούνται μόνο με τον εαυτό τους, ότι προσπερνούν άλλους χωρίς μα παρατηρήσουν τις ανάγκες τους. Δεν μπορούμε, όμως, να συμβιβαστούμε μ΄αυτό ποτέ μέσα στην Εκκλησία. Επειδή η Εκκλησία, όπως την προσδιόρισε ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, είναι η ενσαρκωμένη αγάπη, και όπου δεν υπάρχει η αγάπη δεν υπάρχει Εκκλησία. Είναι μόνο επίφαση και απάτη, που απωθεί τους ανθρώπους.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για την Κυριακή του Παραλύτου

„Ο Θωμάς είχε δεί τον Χριστό ενσαρκωμένο πολλές φορές, αλλά αυτή τη φορά Τον βλέπει ενσαρκωμένο, αφού είχε περάσει από το θάνατο και την ανάσταση.  Καταλαβαίνει, ότι Αυτός που στέκεται μπροστά του είναι ζωντανός, παρόλο που έχει περάσει τη φρίκη του θανάτου. Και δεν μπορεί αλλιώς παρά να Τον ονομάσει Χριστό.Εδώ η σάρκα του Χριστού, η μυστηριώδως ζωντανή σάρκα, μολονότι βρισκόταν στον τάφο, η άφθαρτη σάρκα, διυφασμένη από τη θεότητα, μαρτυρεί τη θεότητα του Ιησού Χριστού, τη δύναμη του Θεού, ότι είναι όντως το Ζωοποιό Πνέυμα,το οποίο έγινε άνθρωπος, νίκησε τον θάνατο, αναστήθηκε από τον τάφο,το οποίο θα αναστήσει τους πάντες.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για την Κυριακή του Θωμά

„Ο καθένας που Τον στέλνει ο Κύριος για να κηρύξει τον Χριστό, δεν είναι μόνος του, επειδή με καθέναν βαδίζει ο Ίδιος ο Χριστός και η ευλογία και η χάρη του Θεού είναι μαζί με καθέναν που συνειδητοποιεί τη δική του απόλυτη και άπειρη ανικανότητα. Και έτσι ο Θεός εκτελεί ό,τι ένας άνθρωπος μόνος του, που όμως μόνο με τις δικές του δυνάμεις  ποτέ δεν θα μπορούσε να εκτελέσει.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για την πρόσκληση του Πετρού

„Πόσο συχνά θα θέλαμε να προσευχηθούμε, αλλά δεν υπάρχει προσευχή. Θα θέλαμε να αγαπήσουμε, μα η καρδιά μας είναι σαν πέτρα. Θα θέλαμε να συγεντρώσουμε τις σκέψεις μας, μα αυτές διασπείρονται και πλανώνται. Θα θέλαμε με όλη τη θέλησή μας να αρχίσουμε μια καινούργια ζωή, μα δεν το καταφέρνουμε, γιατί η θέλησή μας αποσυντέθηκε σε κάποιες ορισμένες επιθυμίες, σε όνειρα και λαχτάρες, και πιά δεν έχει δύναμη. … Κάποιες φορές συγκρατούμαστε και συνειδητοποιούμε την κατάσταση. Για λίγες στιγμές λυπόμαστε, πονάει η καρδιά μας και τότε  σκεφτόμαστε: Μήπως είναι κλειστός ο δρόμος προς το Θεό για μένα? Αλλά κατόπιν ηρεμούμε, ξεχνάμε, μας βυθίζει στο βάλτο ... Αυτό δεν συνέβη με τη Μαρία της  Αιγύπτου. Την έπιασε η φρίκη και έτρεξε για βοήθεια, για έλεος, για σωτηρία ...“ –από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούσοζ (Μπλούμ) για την Κυριακή της Μαρίας της Αιγύπτου

„Και πριν ομολογήσουμε την πίστη στην εκκλησία, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο Χριστός είναι ανάμεσά μας, όμως, - όπως το λέει ο απόστολος Παύλος σε μια του επιστολή – τώρα δεν ξέρουμε πια τον Χριστό σαν έναν άνθρωπο στη σάρκα, αλλά Τον γνωρίζουμε στο Πνεύμα. Τον γνωρίζουμε από μια βαθιά, προσωπική εμπειρία, ότι είναι μαζί μας, Τον αισθανόμαστε κοντά μας, όταν κάνουμε τις προσευχές μας. Τον γνωρίζουμε, όμως, με έναν τρόπο, όπως δεν Τον γνώριζαν, ίσως,  ακόμα οι μαθητές Του τότε.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την παραβολή του μεγάλου δείπνου.

Υπάρχει μια ατελείωτη ποσότητα αποσπασμάτων από το Ευαγγέλιο, τα οποία ξέρουμε πολύ καλά. Θα μπορούσαμε να τα διηγηθούμε και να τα εξηγήσουμε στον καθένα. Άραγε, αυτά τα ίδια δεν θα μας κατηγορήσουν μια καλή μέρα ή στη μέρα της Κρίσης? Όχι γιατί δεν τα καταλάβαμε, αλλά ακριβώς επειδή τα καταλάβαμε και παρ΄όλα αυτά δεν ζούσαμε σύμφωνα μ΄αυτά. – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντώνιο Σούροζ (Μπλούμ) για τη παραβολή του σποριά

добавить на Яндекс добавить на Яндекс